Reduta Wolska

mgr Monika Stempień - nauczyciel historii i WOS w ZSG

W kolejnej opowieści o parkach chciałabym przedstawić, jak wyglądały tereny na których dzisiaj są parki. Najlepiej jest opowiadać posiłkując się konkretnymi przykładami. Moim będzie park imienia generała Józefa Sowińskiego i jego otoczenie.

Warszawska Wola staje się częścią stolicy w czasie pierwszej wojny. Wcześniej to między innymi tereny pozamiejskie, będące częścią fortyfikacji otaczających miasto. Reduta swoje początki według przekazów ma w czasach potopu szwedzkiego, następnie insurekcji kościuszkowskiej. Ale tak naprawdę powstaje w czasie powstania listopadowego i wojny polsko- rosyjskiej, kiedy po klęsce jaką będzie bitwa pod Ostrołęką, władze powstańcze od strony zachodniej chcą ufortyfikować miasto, przygotowując się do obrony.

W ciągu miesiąca powstaje szaniec zamknięty – ostroróg bastionowy. Siódmego lipca 1831 roku ma miejsce uroczystość związana z zakończeniem prac.

Kiedy  6 września 1831 roku rusza ofensywa rosyjska, Reduta Wolska składa się z trzech części: bastionu naczelnego, zagrody południowej z zachowanym do naszych czasów kościołem św. Wawrzyńca jako schronem i zagrody północnej, pozostałości po ogrodzie angielskim przy wzniesionej około 1750 roku rezydencji Alojzego Fryderyka Bruhla. Ten ostatni fragment szańca to tereny dzisiejszego najstarszego parku wolskiego. Oczywiście park nie powstaje w XIX wieku w okresie zaborów.

Pomysł stworzenia miejsca odpoczynku dla  wolaninów  pojawia się u progu niepodległości, gdy po pierwsze  tereny te zostają przyłączone do miasta, a po drugie zmienia się  ostatecznie charakter tego miejsca z rolniczego na przemysłowy. Już w 1916 roku Koło Architektów na zlecenie władz miasta przygotowuje projekt zatytułowany „Szkic wstępnego planu regulacyjnego m.st. Warszawy”, w którym uznano  za najistotniejsze tworzenie ogrodów i parków. Z tych projektów przed wybuchem II wojny udało się zrealizować  utworzenie naszego parku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 3 sierpnia 1936 roku. Na uroczystości był obecny prezydent Starzyński, który mocno przyczynił się do powstania parku. W następnym roku  odsłonięto pomnik bohaterskiego generała Sowińskiego.

Odsłony: 313

dr Dominik Orłowski - doktor nauk rolniczych SGGW w Warszawie w zakresie technologii żywności i żywienia człowieka, specjalista ds. dziedzictwa kulinarnego oraz gastronomii. Nauczyciel przedmiotów gastronomicznych w ZSG im. prof. E. Pijanowskiego w Warszawie.

Kuchnia podlaska – jej specyfika wiąże się z tym, że Podlasie jest od wieków regionem współistnienia wielu narodów i kultur, których obecność spotyka się na każdym kroku. Rozmaitość żyjących obok siebie Polaków, Białorusinów, Litwinów, Rosjan, Żydów i Tatarów zadecydowała o bardzo różnorodnym, a przede wszystkim bogatym dziedzictwie kulinarnym. W regionie tym powstał specyficzny tygiel kulinarny, który charakteryzuje się rozmaitością produktów żywnościowych oraz potraw regionalnych, a także specyficznymi metodami przyrządzania i często niezwykłym dla postronnego obserwatora nazewnictwem w kuchni.

Kuchnia ta wyspecjalizowała się w potrawach z ziemniaków. Często wykorzystywane są kasze, głównie gryczana, jaglana i pęczak.

  W porównaniu z innymi regionami Polski, w kuchni podlaskiej stosuje się nieco mniej warzyw, zaś potrawy są wysokokaloryczne oraz obfitujące w śmietanę i tłuszcze. Szeroki asortyment potraw z ziemniaków należy do najbardziej identyfikowanych z Podlasiem. Zalicza się do niego: babki i kiszki ziemniaczane oraz wiele potraw pochodzących z Litwy. Dzięki wpływom litewskim powstały specjały niespotykane na innych terenach Polski, proste, czasem mało wyszukane, do których zalicza się: kartacze - rodzaj dużych pyz ziemniaczanych nadziewanych mięsem i cebulą, z dodatkiem skwarek; bliny - placki z mąki gryczanej, jajek i zsiadłego mleka; zucielki - niewielkie drożdżowe paszteciki z farszem grzybowym lub mięsnym; cebulniaczki - drożdżowe bułeczki nadziewane lekko podsmażoną cebulą, które podaje się z czerwonym barszczem lub zupa grzybową; knysze - bułeczki drożdżowe z kapustą; tatarski pierekaczewnik z ciasta makaronowego z nadzieniem mięsnym lub serowym.

Odsłony: 1695

Pomnik generała Sowińskiego w parku jego imienia

  mgr Monika Stempień - nauczyciel historii i WOS w ZSG

Tytuł publikacji to jeden z punktów programu rozwoju Warszawy lat trzydziestych  XX wieku, kiedy funkcję prezydenta Warszawy pełni Stefan Starzyński.
   Co to znaczy? To dbałość o tereny zielone, architekturę oraz infrastrukturę miejską. To zaplanowana i zorganizowana na wiele lat praca.
   Swoje plany i projekty prezydent Starzyński przedstawiał warszawiakom poprzez szereg popularnych wtedy wystaw, masowo odwiedzanych przez mieszkańców. I tak w 1936 roku miała miejsce wystawa „ Warszawa przyszłości”. Otwierając wystawę prezydent powiedział: „aby stolica stała się nie tylko ukochaną przez wszystkich, ale prawdziwie piękną stolicą”. Natomiast w 1938 roku plan dalszego rozwoju miasta pokazano poprzez wystawę „Warszawa wczoraj, dziś, jutro”.
    Jak wyglądała praktyczna realizacja tych planów? Prezydent zakupił od właściciela Wilanowa Adama Branickiego Las Kabacki o powierzchni 914 hektarów, z przeznaczeniem na wypoczynek dla warszawiaków. Zakupił Olszynkę Grochowską, a jako darowiznę otrzymał 1000 hektarów lasów wawerskich. Ponadto zakładał nowe parki. W 1937 roku powstał u zbiegu ulic Wolskiej i Elekcyjnej park imienia generała Józefa Sowińskiego; pięciohektarowy teren zielony na warszawskiej, robotniczej Woli. W następnym roku utworzono na Mokotowie park imienia generała Gustawa Konstantego Dreszera, na Ochocie powstał tzw. Zieleniec Wielkopolski.

Kolejne zieleńce stworzono na Forcie Legionów oraz w obrębie murów obronnych Starej Warszawy. Łącznie przybyło 58 hektarów terenów zielonych. Poza tym  realizowano inwestycje w dolinie Wisły, w myśl słynnego wówczas powiedzenia - „Warszawa frontem do Wisły”. Uporządkowano Pole Mokotowskie, między innymi przenosząc tor wyścigów konnych na Służewiec.
    Od 1935 roku w Warszawie obchodzono święto wiosny, czego wyrazem były coroczne konkursy na ukwiecenie prywatnych balkonów i okien oraz podwórek - „Warszawa w kwiatach”. Niestety dalsze plany rozwoju miasta przerwał wybuch II wojny.

Odsłony: 290

  Osiągnięcia Szkoły

Certyfikat Varsavianistyczna Szkoła

  Certyfikat Szkoła Bez Przemocy

 

 

 

 

 

 

 

  ZSG Liderem Varsavianistycznej Szkoły